Μου αρέσει να δοκιμάζω, να κρατάω ό,τι νιώθω ότι λειτουργεί για μένα και να το εξελίσσω μέσα από κάθε νέα δουλειά.
Η παράσταση φέρει τον έντονο τίτλο «Πουτάνα Ζωή» και σατιρίζει την εξουσία. Πώς προσεγγίζει ο χαρακτήρας σας αυτό το σουρεαλιστικό σύμπαν;
Αδιάφορα, θα έλεγα. Η εξουσία, ως έννοια, δεν τον ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Αυτό που τον νοιάζει είναι να περνάει καλά, να έχει χρήματα και να απολαμβάνει όσα του προσφέρει η θέση του, χωρίς να σκέφτεται ιδιαίτερα τι συμβαίνει γύρω του ή ποιες μπορεί να είναι οι συνέπειες των επιλογών του. Είναι ένας άνθρωπος που τα βλέπει όλα με μια απίστευτη ελαφρότητα, αρκεί ο ίδιος να είναι καλά.
Και αυτό είναι που βρίσκω ενδιαφέρον στον χαρακτήρα. Δεν παίρνει σχεδόν τίποτα στα σοβαρά. Όπως λέει και κάποια στιγμή στο έργο: «Δεν έγινε και τίποτα». Νομίζω ότι αυτή η φράση τον περιγράφει αρκετά καλά.
Πώς ήταν η συνεργασία σας με τον σκηνοθέτη και συγγραφέα Γιάννη Αγγελάκη στο να ισορροπήσετε ανάμεσα στη σάτιρα και τις ωμές στιγμές του έργου;
Η συνεργασία μας ήταν καλή και σίγουρα είχε ενδιαφέρον, γιατί ο Γιάννης έχει μια πολύ συγκεκριμένη σκηνοθετική ματιά και έναν δικό του τρόπο να προσεγγίζει το έργο. Υπήρχαν στιγμές που είχαμε διαφορετικές απόψεις και αυτό, για μένα, είναι μέρος μιας δημιουργικής διαδικασίας.
Δεν ταυτίζομαι απαραίτητα με όλες τις σκηνοθετικές επιλογές, αλλά μέσα από αυτή τη διαφορετική ματιά προσπάθησα κι εγώ να βρω τον δικό μου τρόπο να σταθώ μέσα στον κόσμο της παράστασης και να υπηρετήσω τον χαρακτήρα μου όσο καλύτερα μπορώ.
Η παράσταση ανεβαίνει στην Kukaracha theaterspace, όπου η απόσταση με το κοινό είναι μηδαμινή. Πόσο επηρεάζει την ερμηνεία σας αυτή η εγγύτητα;
Δεν είναι κάτι που μου φαίνεται παράξενο, γιατί και στη δραματική σχολή είχαμε παίξει σε χώρους με πολύ άμεση επαφή με το κοινό. Προσωπικά, μου αρέσει πολύ. Νιώθω την ενέργεια των θεατών πιο έντονα και αυτό με επηρεάζει μόνο θετικά.
Ειδικά σε μια παράσταση όπως η «Πουτάνα Ζωή», όπου υπάρχουν έντονες, ωμές αλλά και κωμικές στιγμές, το να έχεις τον θεατή τόσο κοντά σου δημιουργεί μια πολύ ιδιαίτερη σχέση. Το γέλιο, η σιωπή, οι αντιδράσεις του κόσμου γίνονται μέρος της παράστασης. Νιώθεις ότι δεν παίζεις απλώς μπροστά του, αλλά μαζί του.
Το έργο περιέχει ωμό λόγο και σκηνές γυμνού. Ποιο είναι το κυριότερο συναίσθημα που θα θέλατε να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας;
Θα ήθελα να φύγει λίγο σοκαρισμένος, αλλά κυρίως προβληματισμένος. Πίσω από τον ωμό λόγο και όλα όσα μπορεί να προκαλούν τον θεατή, υπάρχει για μένα ένας πολύ απλός αλλά σημαντικός προβληματισμός: τελικά τι είναι αυτό που μας κάνει πραγματικά ευτυχισμένους;
Τα πολλά χρήματα δεν φέρνουν απαραίτητα την ευτυχία και η φήμη δεν είναι το παν. Θα ήθελα, λοιπόν, ο θεατής να φύγει και να αναρωτηθεί λίγο τι κυνηγά ο ίδιος στη ζωή του και αν αυτό που θεωρεί επιτυχία είναι πραγματικά αυτό που χρειάζεται.
Τι σας γοητεύει περισσότερο στο εναλλακτικό θέατρο και ποιες προκλήσεις αντιμετωπίζει ένας ηθοποιός σε ανεξάρτητες παραγωγές στην Ελλάδα σήμερα;
Αυτό που με γοητεύει περισσότερο είναι η ελευθερία. Το ότι μπορείς να δοκιμάσεις, να πειραματιστείς και να πεις πράγματα μέσα από την τέχνη χωρίς να χρειάζεται πάντα να χωράς σε συγκεκριμένα καλούπια. Αυτό είναι κάτι που προσωπικά με ενδιαφέρει πολύ.
Από την άλλη, αυτή η ελευθερία έχει και τις δυσκολίες της. Οι ανεξάρτητες παραγωγές θέλουν πολλή προσωπική προσπάθεια, ευελιξία και διάθεση να ασχοληθείς με πολλά διαφορετικά πράγματα πέρα από τον ίδιο τον ρόλο. Για μένα, όμως, ακόμη και αυτές οι προκλήσεις είναι κομμάτι της διαδικασίας. Μέσα από αυτή τη δουλειά μαθαίνεις συνεχώς και ως ηθοποιός αλλά και ως άνθρωπος.
Κοιτάζοντας την πορεία σας, υπάρχει κάποιος ρόλος ή κάποια θεατρική μέθοδος που αναδιαμόρφωσε ριζικά τον τρόπο που λειτουργείτε πάνω στη σκηνή;
Δεν θα έλεγα ότι υπάρχει μέχρι σήμερα ένας συγκεκριμένος ρόλος ή μια συγκεκριμένη μέθοδος που με «ταρακούνησε» τόσο ώστε να αλλάξει ριζικά τον τρόπο που λειτουργώ στη σκηνή. Περισσότερο νιώθω ότι κάθε ρόλος και κάθε συνεργασία μου αφήνει κάτι.
Μέσα από την εκπαίδευσή μου έχω γνωρίσει πολλές διαφορετικές ασκήσεις και τρόπους δουλειάς πάνω στη σκηνή και στο κείμενο, από θεατρικά παιχνίδια και αυτοσχεδιασμούς μέχρι διαφορετικές τεχνικές προσέγγισης ενός χαρακτήρα. Και, για να είμαι ειλικρινής, ακόμη ψάχνω κι εγώ τον δικό μου τρόπο δουλειάς. Δεν έχω καταλήξει ότι υπάρχει μία συγκεκριμένη μέθοδος που με εκφράζει απόλυτα, ούτε θα ήθελα να το έχω καταλήξει.
Μου αρέσει να δοκιμάζω, να κρατάω ό,τι νιώθω ότι λειτουργεί για μένα και να το εξελίσσω μέσα από κάθε νέα δουλειά. Νομίζω ότι αυτή η αναζήτηση είναι τελικά ένα πολύ όμορφο κομμάτι του να είσαι ηθοποιός.