Στις δύο πετυχημένες προηγούμενες ομαδικές εκθέσεις με τον ομώνυμο τίτλο (Διασταυρώσεις Ι, 2023 & Διασταυρώσεις ΙΙ, 2024), που πραγματοποιήθηκαν στην γκαλερί a.antonopoulou.art, αναζητήσαμε τις διαφοροποιήσεις στη συλλογιστική των εικαστικών έργων, επιδιώκοντας να δημιουργήσουμε μεταξύ τους σχέσεις και διασταυρώσεις μέσα στο σύγχρονο γίγνεσθαι.
Πειραματιστήκαμε κυρίως πάνω στην καλλιτεχνική δημιουργία, η οποία γεννά εικόνες και, κατ’ επέκταση, αφορμές. Αφορμές για σκέψη γύρω από τη σχέση των εικαστικών έργων μεταξύ τους, αλλά και γύρω από τη θέση του θεατή απέναντι στο καλλιτεχνικό γεγονός. Παρακολουθήσαμε, έτσι, με ενδιαφέρον τις κεντρομόλες και πολλές φορές αντιθετικές δυνάμεις που αναπτύσσονταν μέσα στον εκθεσιακό χώρο.
Αναφερόμενοι στον André Malraux, που εξετάζει τη δημιουργία του έργου ως το μέσον για την αναδημιουργία του κόσμου του καλλιτέχνη, στον E. H. Gombrich, που ανέλυσε τον ρόλο του θεατή και τη συγκίνηση που μπορεί να του προκαλέσει ένα έργο, και στον Richard Wollheim, που προσπάθησε να οριοθετήσει τον τρόπο με τον οποίο η τεχνοτροπία ορίζεται ως χαρακτηριστικό του καλλιτέχνη, θέσαμε αυτές τις τρεις σκέψεις ως την ιδεολογική αφετηρία των εκθέσεων με τον τίτλο Διασταυρώσεις.
Στις Διασταυρώσεις ΙΙΙ του 2026, συνεχίζουμε πάνω σε αυτό το ιδεολογικό σχήμα, διερευνώντας όμως έναν ακόμη χώρο: τον χώρο του σύγχρονου ιστορικού πλαισίου μέσα στο οποίο δρουν και δημιουργούν οι καλλιτέχνες.
Γνωρίζουμε ότι το σήμερα, ως ιστορική στιγμή, δεν μπορεί να ερμηνευτεί ως μια όαση της πραγματικότητας. Αντιθέτως, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια ανελέητη πραγματικότητα. Οι λόγοι είναι πολλοί: η ανεξέλεγκτη έξαρση της τεχνολογίας, οι συνεχείς πόλεμοι, ακόμη και μέσα στην Γηραιά Ήπειρο, η αδιάλλακτη στάση των Υπερδυνάμεων, η φτωχοποίηση των ιδεολογιών, η άνοδος της ακροδεξιάς, η κλιματική αλλαγή, ο φόβος, η υπαρξιακή μοναξιά και η λίστα συνεχίζεται…
Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, το έργο τέχνης δεν μπορεί παρά να βρίσκεται σε διαρκή διάλογο με την εποχή του. Είτε ως αντίδραση, είτε ως καταγραφή, σχόλιο ή προσωπική μαρτυρία, η καλλιτεχνική δημιουργία διασταυρώνεται αναπόφευκτα με το ιστορικό παρόν.
Γνωρίζουμε ότι το σήμερα, ως ιστορική στιγμή, δεν μπορεί να ερμηνευτεί ως μια όαση της πραγματικότητας. Αντιθέτως, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια ανελέητη πραγματικότητα. Οι λόγοι είναι πολλοί: η ανεξέλεγκτη έξαρση της τεχνολογίας, οι συνεχείς πόλεμοι, ακόμη και μέσα στην Γηραιά Ήπειρο, η αδιάλλακτη στάση των Υπερδυνάμεων, η φτωχοποίηση των ιδεολογιών, η άνοδος της ακροδεξιάς, η κλιματική αλλαγή, ο φόβος, η υπαρξιακή μοναξιά και η λίστα συνεχίζεται…
Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, το έργο τέχνης δεν μπορεί παρά να βρίσκεται σε διαρκή διάλογο με την εποχή του. Είτε ως αντίδραση, είτε ως καταγραφή, σχόλιο ή προσωπική μαρτυρία, η καλλιτεχνική δημιουργία διασταυρώνεται αναπόφευκτα με το ιστορικό παρόν.
-Κείμενο: Χρήστος Αθανασιάδης, καλλιτέχνης
-Επιμέλεια έκθεσης: Αγγελική Αντωνοπούλου
Κεντρική εικόνα θέματος: Γιάννης Γαΐτης, από την σειρά Ανθρωπάκια, 1980, επιχρωματισμένο & επεξεργασμένο ξύλο, 35x85x16εκ