Χρειάζεται κάποια ελαφρότητα πού και πού για τη διαχείριση των παράδοξων της τέχνης.
Η παράσταση «Πουτάνα Ζωή» πραγματεύεται ένα σκάνδαλο στο παλάτι με έντονο γυναικείο αποτύπωμα. Ποια είναι η θέση της δικής σας ηρωίδας μέσα σε αυτόν τον κόσμο της εξουσίας;
Η βασίλισσα Ελπίδα είναι η εξουσία. Για να είμαι ακριβής, είναι η σκέψη πίσω από την εφαρμογή της εξουσίας. Ωστόσο, ο αόρατος «κόσμος» στον οποίο αναφέρεται συνέχεια η Ελπίδα ασκεί και αυτός εξουσία πάνω της. Το βλέμμα των άλλων, των πολιτών, της κοινωνίας φαίνεται να είναι μία από τις δομικές της αγωνίες.
Πώς δουλέψατε με τον Γιάννη Αγγελάκη ώστε να αποδώσετε τη λεπτή γραμμή που χωρίζει τη γυναικεία χειραφέτηση από την καταπίεση, όπως αποτυπώνεται στο κείμενο;
Θα έβλεπα το ζήτημα λίγο διαφορετικά. Η χειραφέτηση αφορά την απελευθέρωση από την καταπίεση, ενώ η ιστορία της Ελπίδας δείχνει πώς ένας άνθρωπος που δεν είναι ελεύθερος μπορεί να αναπαράγει την καταπίεση. Δεν μπορεί να κάνει ό,τι θέλει μόνη της. Στο έργο χρειάζεται τη συγκατάθεση του άντρα της για να ικανοποιήσει τις επιθυμίες της. Όταν ήταν νέα, χρειαζόταν την έγκριση των γονιών της για να παντρευτεί. Η κοινωνία περιμένει από αυτήν να φέρεται “βασιλικά”. Και ως άνθρωπος που δεν έχει ελευθερία κινήσεων, αλλά συνεχίζει να έχει ανάγκες και επιθυμίες, αναγκάζεται να γίνει η ίδια καταπιεστική με ό,τι μέσα διαθέτει, απέναντι στους φορείς της καταπίεσης της. Για παράδειγμα, στον άντρα της. Και τελικά και στον γιο της και τη νύφη της, προβάλλοντας σε αυτούς τη θέση που είχε κάποτε αυτή στην οικογένειά της. Και δυστυχώς για όλους, αυτή η αλυσίδα καταπίεσης φτάνει και στους πολίτες του έργου.
Ο χώρος του Kukaracha theaterspace δημιουργεί μια πολύ στενή επαφή με τους θεατές. Πώς βιώνετε εσείς ως γυναίκα ηθοποιός αυτή την έκθεση και την αμεσότητα;
Χωρίς να αναιρώ την πιθανότητα μιας έμφυλης διάστασης στον τρόπο που βιώνεται η έκθεση και η αμεσότητα, πιστεύω ότι είναι κυρίως θέμα ιδιοσυγκρασίας. Προσωπικά, μου φαίνεται αναζωογονητικό να υπάρχει άμεση επαφή με το κοινό. Όταν ο θεατής βρίσκεται τόσο κοντά σου, δεν μπορείς να κρυφτείς πίσω από τίποτα, και αυτό έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα ενέργεια.
Η παράσταση είναι ακατάλληλη για ανηλίκους, καθώς περιέχει έντονη γλώσσα και σκηνές γυμνού. Υπήρξαν στιγμές στις πρόβες που νιώσατε να ξεπερνάτε τα δικά σας όρια;
Ο ρόλος μου δεν έχει γυμνό. Προσωπικά, δεν ένιωσα ποτέ ότι ξεπερνάω τα όριά μου ως προς τη διαχείριση του ενήλικου περιεχομένου. Γι’ αυτό και κάνουμε αυτή τη συνέντευξη. Αν και η έκθεση είναι μέρος της δουλειάς, η ασφάλεια και ο σεβασμός είναι επίσης μέρος της δουλειάς. Το ένα δεν αναιρεί το άλλο.
Τι είναι αυτό που κρατάει ζωντανή την αγάπη σας για το εναλλακτικό θέατρο στην Ελλάδα, παρά τις γνωστές οικονομικές δυσκολίες των ανεξάρτητων παραγωγών;
Φυσικά υπάρχουν δυσκολίες, αλλά παράλληλα κερδίζεις και πράγματα. Όπως την ελευθερία πειραματισμού και τον απεγκλωβισμό από το αποτέλεσμα. Πολλές φορές ανεβαίνουν παραστάσεις με μόνο στόχο το αν θα αρέσει στο κοινό. Φυσικά για κάποιον το κάνεις και πρέπει να λαμβάνεις υπόψιν τον θεατή αλλά έλα που ο θεατής δεν είναι ένας αλλά πολλοί και όλοι αυτοί οι άνθρωποι έχουν διαφορετικές ανάγκες και διαφορετικές προτιμήσεις. Το εναλλακτικό θέατρο με άλλα λόγια, σε μεγάλο βαθμό, κάνει αυτό που δεν μπορεί να κάνει ο χαρακτήρας μου στο έργο, η Ελπίδα. Δηλαδή είναι ελεύθερο από το “βλέμμα” του κόσμου.
Ποια στοιχεία της προσωπικότητάς σας νιώθετε ότι έχετε επιστρατεύσει περισσότερο μέχρι τώρα στην καλλιτεχνική σας πορεία για να ανταπεξέλθετε στις απαιτήσεις της υποκριτικής;
Σαν άνθρωπος έχω την τάση να “σκάβω” έννοιες, συναισθήματα, παραδοχές και οπτικές. Και επίσης να είμαι μονίμως σε κίνηση και να δοκιμάζω νέα πράγματα, για την εμπειρία. Αυτά με βοήθησαν πολλές φορές να κάνω… άλματα πίστης, ας πούμε. Βέβαια πρακτικά μου έχει φανεί ιδιαίτερα χρήσιμη η συγκέντρωσή μου και η υπομονή μου. Υπάρχουν δυσκολίες, υπάρχουν στιγμές που μπορεί να αμφιβάλλεις για τα πάντα, αλλά όταν ξέρεις πού θέλεις να φτάσεις επανέρχεσαι στο κέντρο σου. Τέλος, το χιούμορ μου. Χρειάζεται και κάποια ελαφρότητα πού και πού για τη διαχείριση των παράδοξων της τέχνης.